Verhalen vertellen

Verhalen bestaan uit een stroom van beelden. Het vertellen van verhalen behoort tot de oudste kunstvormen van de mensheid. Vroeger werden verhalen mondeling overgeleverd, maar in de loop der eeuwen zijn ze steeds vaker opgeschreven. Een heel oud verhaal is bijvoorbeeld het Gilgamesj-epos, dat omstreeks 2000 v. C. in het gebied van Tweestromenland (nu Irak) in spijkerschrift werd genoteerd. Een ander verhaal komt uit Griekenland en gaat over de zwerftocht van de held Odysseus. Dit ritmische beschreven verhaal is in de 12e eeuw v.C. opgetekend uit de mond van de blinde zanger Homerus. In IJsland is de Edda, in Finland de Kalewala opgetekend, en van veel andere volken zijn traditionele verhalen bekend.

Zoals je vroeger naar verhalen luisterde, lezen wij nu boeken. Toch is het wat anders wanneer iemand zich inleeft en dan het verhaal mondeling vertelt. Op de moderne podia treden ook verhalenvertellers op, en het is steeds een belevenis om je door hen te laten boeien.
In de Spraakvorming is een eigen creatieve stijl ontwikkeld. Voor het voorlezen en vertellen van epische – dat is verhalende – literatuur zijn er specifieke epische spraakoefeningen. Met leuke eenvoudige teksten, zoals bijvoorbeeld fabels, kun je zelf creatief leren vertellen.