Pedagogie

Zonder verzorgers leert een kind niet praten.

In zeldzame situaties, waarin een kind in afzondering opgroeit en de menselijke stem niet hoort, leert het niet spreken. Onder normale omstandigheden hebben kinderen ook een stimulans nodig voor de taal- en spraakontwikkeling. Doorgaans gaat dit op natuurlijke wijze; vader en moeder vinden het fijn om van alles tegen hun kindje te zeggen. Door voorlezen, versjes en spelletjes wordt de woordenschat groter. Deze ontwikkeling zet zich voort op school. Het kind leert lezen en schrijven, het maakt opdrachten, vergaart kennis over onze wereld en kan ieder jaar een stap zetten in zijn ontwikkeling.

Kinderen horen niet alleen wàt maar ook hóe je iets zegt.

Spraak drukt niet alleen onze gedachten uit maar ook onze emoties. De wijze waarop ouders en leraren praten heeft z’n uitwerking op het gevoelsleven van kinderen. Spreken kent veel variatie van intonatie, dat is de toon waarop je iets zegt. Iedere nuance drukt een ander gevoel uit, en het is belangrijk in onze communicatie deze gevoelens goed in te schatten. Een voorbeeld: een zachte stem klinkt lief maar kan ook beduusd of angstig zijn; een harde stem klinkt streng maar kan ook gemeen zijn of agressief. Het is goed als ouders,verzorgers en leraren hier aandacht aan besteden, zodat kinderen leren omgaan met gevoelens en emoties.